Al al olmuştu yanakları ve ayağındaki topuklularla çok yorulmuştu. Ama bugüne değerdi.. O sonunda en büyük aşkı ile evleniyordu. Hemen hemen tanıdığı herkes bu mutlu gününde yanındaydı. Oturmasına kimse izin vermiyor sürekli piste oynuyordu. Arada bir sevdiği adamı göz ucuyla takip ediyor pistte görmediğinde hemen onu aramaya koyuluyordu. Bazen onu çok bunalttığının farkındaydı ama başkasının gözü bile değse o kıskançlıktan deliriyordu.. Herşey oydu.. Bir tek onun sözünü dinliyor, bakışından bile ne anlatmak istediğini anlıyordu.
Sonunda minik güzel evlerine gelmişler o yorgunlukla uyuya kalmışlardı. Sımsıkı sarıldı Rüya.. Kocasıydı artık.. Tarık onundu bir tek ona aitti…
Rüya bu adama adeta tapıyor, neredeyse canını istese oracıkta vericek gibi yaşıyordu günlerini.. Ama Tarık çok yakışıklı bir adamdı. Kızlar sürekli etrafında onu rahat bırakmıyorlardı.Oda bu durumdan hiç rahatsız değildi. Bir tek eş değil bütün kızlar onun olabilirdi. O hepsine yeterdi ama Rüya ona göz açtırmıyor sürekli yakasını rahat bırakmıyordu. Hemen de hamile kalmış esas yaşayabilecek güzel seks hayatlarını bitirivermişti. Üstüne sürekli huysuzluk edip, biraz eve geç kalsa onu aldattığını haykırıyor Du.. Başının tacı yaptığı kadın gitmiş yerine kocası sanki her akşam başka kadının yanından geliyormuş gibi bağırıp çağıran bir kadın gelmişti.. Tamam Tarık da az değildi. Bir iki kere yakalamıştı Rüya kaçamaklarını ama eli bile eline değmemişti. O sadece flörtleşip, konuşarak biraz yakışıklı olduğunu başka kızlardan da duymak hoşuna gidiyordu. Ama Rüya o mesajları gördükten sonra ev sanki cehenneme dönmüştü..
Yine eve geç kaldı.. Acaba kimin yanında diye Rüya kendi kendine kurmaya başladı.. Kocası eve gelir gelmez başladı bağırmaya
-Hangi orospunun koynundan geliyorsun?
-Ya Bi defol git başımdan! Ne saçmalıyorsun?
-Yok yok! Ben biliyorum yine aldatıyorsun beni! Seninle evlendiğim güne lanet olsun!
…… Bir el kalktı havaya. Rüyanın tamda yanağında patladı o tokat.! Rüya yere serpildi.. Sevdiği adam yoktu artık karşısında. Onu deli gibi döven gözlerinden ateşler çıkan bu adamdan tiksindi.. Gece her yeri ağrıyarak kalktı yerinden. Yatak odasına doğru ilerledi. Orada hiç bir şey olmamış gibi yatıyordu Tarık! Yorulmuş olmalı tabi! Az tepinmedi kadının üstünde.. Rüya başladı ağlamaya
-Tanrım ben ne yaptım böyle!
Ertesi gün kocası kendini affettirmek için bir çicek almış. Sanki dün geceki adam gitmiş sevdiği o taptığı adam geri gelmişti.. Rüya inandı.. Ama bilmiyordu ki bu ilk olan son değildi..!
Tarık başka bir gece yine eve gelmedi. Gece yarısını çoktan geçmişti. Rüya karnında bebeği soğuk balkonda ağlayarak kocasının eve gelmesini bekliyordu. Bir yandan mesaj üstüne mesaj arama üstüne arama yapıyordu.. Telefon açılmıyor ama mesajlara cevap atıyordu.
-Allahın cezası gelme eve boşanıcam senden.! Dedi Rüya..
On dakika sonra kapı çaldı. Tarık kör kütük sarhoş. Ayakta durucak hali kalmamış. İğrenç koku evin içine dolmuş kadıncağızın hamile haliyle bir türlü dinmeyen kusmasını tetiklemiş ti. İçeri girer girmez sarıldı Rüyanın saçlarına. Hol boyunca süreklidi yerde. Yatak odasına götürüp yatağın üzerine attı kadını. Başladı kafasını duvara vurmaya! O vurdukça Rüya bağırıyor ve hıçkırarak ağlıyordu.. Adamın gözü dönmüş neredeyse öldürücekti onu. Karnında bebeğini unutmuşçasına kafasını vuruyordu. Bebeğe zarar gelmesin diye o bölgeye inmez kadının sadece kafasına yüzüne, bacaklarına, kollarına vururdu..Sızdı kaldı yine. Rüya yine geceyle baş başa kaldı.. Artık sevmiyordu onu.. Ama gidemiyordu da.. Nedenini bilmiyordu. Tarık ona sadece fiziksel değil birde psikolojik şiddette uyguluyordu. Rüya’ya ‘sen bensiz hiçsin! Ben olmazsam yaşayamazsın! Köpek gibi seviyorsun beni! Eğer gitmeye kalkarsan öldürürüm seni!’ diyordu. Belkide korkuyordu artık. Kimselere söyleyemiyor kaderine boyun eğiyordu. Bir gün yine dayağını yedikten sonra kocasının telefonunu kurcaladı. Ödü kopuyordu. Daha yeni dayak yemiş etleri lime lime olmuştu. Kapalı olduğunu gördü ve sonra başka bir hat buldu cebinde. Taktı o an anlamıştı zaten ama gözüyle görmesi gerekiyordu. Satır satır bütün mesajları okudu. İhanetine şahit olmuş elinde tuttuğu telefonla o adamı oracıkta öldürmeyi düşünmüştü.. Hem pis adamın dayağını çekiyor hem üstüne aldatılıyordu öylemi! Gidip uyandırdı. Hesap sordu ama ağzından küfürler döküldü! Rüya artık eski Rüya değil! Taptığı adam da eski gözünün içine bakan adam değildi zaten! O gece, büyük hayallerle girdiği bu ev onun cehennemi olmuştu.. Sevdiği adamsa cellatı! Rüya’yı karşısında hem cinsi varmış gibi dövüyor Du.. Halbuki o değilmiydi saçının teline kıyamam diyen? Ne saç kaldı kıyılmadık nede yürek! En son halının üstüne akan kanla irkildi Tarık. Durdu. Rüya kafasını kaldırıp ona baktı.. Bitmişti artık.. İkiside sevdikleri kişiler değildi! Tarık o gün anladı. Biraz daha devam ederse bu evlilik, sevdiği kadını öldürücekti..
Rüya da anladı nefesini vermeye hazır olduğu adam, nefesini kendi kesmeye çalışıyordu..
Rüya gelinliğini çıkarttı. Bembeyaz gelinliğine kendi kan damlaları kirletti..
Duvara astı, Gözyaşları eşliğinde.. Bu evden ne kadar gitmek istesede o adamı hala çok sevdiğini kendisi de biliyordu..
İnsan can bildiğinden kolay kolay vazgeçemiyordu. Ama o vazgeçmezse Tarık bir gün o öfke kaybıyla Rüya’nın canından geçicekti..
Son defa evlerinde gezindi.. Kaybettiği geçmişine, bugününe ve yarınlar için hayaller kurduğu adama baktı..
Kadın kapıyı açıp gitti..
Adam orada kaldı..
……..

Okulun basket maçı var. Gitmek istememe rağmen Şimal’in ve Hale’nin ısrarlarına daha fazla dayanamadım. Gerçi Sevil’in kafası dağılır demeselerdi ben bir bahane bulur gitmezdim. Ama Sevil o günden beri hiç gülmedi çoğu zaman okulun bahçesinde ki bankta uzun uzun oturup donuk gözlerle etrafı izliyordu.
Okulun bitiminden sonra bizi maçın yapılacağı yere götürmek üzere bir otobüs geldi. Gruplar halinde yerimizi aldık. Hep bir ağızdan sesler çıkıyor, orada nasıl tezahürat yapılıcak onları planlıyorlardı. Kulaklarımdaki sesleri duymamaya çalışarak camdan dışarıyı izlemeye başladım. Havalar artık ısınmaya başladı. Bu birazda olsa mutlu olmamı sağlıyor. Güneşin bulutların ardından sızdırdığı ışığı, yüzümün kıvrımlarında hissediyorum. Otobüsten inip sdatyuma doğru ilerliyoruz. Burası düşündüğümden de büyükmüş. Etrafı uzun uzun ağaçlarla kaplı, kocaman pencereleri olan bir yer. Gözüm merdiven basamaklarına takılıyor. Çok fazla basamak var. Daha bakarken bile yorulduğumu hissediyorum. Acaba çok mu üşengeç biriyim? Kapının önüne geldiğimizde nefes nefese kaldım, göz ucuyla bizim kızlarda benim gibiler mi diye bakıyorum. Ama gördüğüm manzara biraz şaşırmama sebep oluyor. Onlar şimdikten gözlerine kestirdikleri erkeklerle bakışmaya başlamışlar bile… Zaten amaçları maçı izlemek değil gözlerini gönüllerini açmakmış. Şimay ailesinin tek çocuğu, her istediğini bu güne kadar elde etmiş. Bu yüzden de fazlaca şımarık ve rahat bir kız. Dış görünüşüde bunu destekliyor zaten. Parlak kızımlısı saçlara sahip olduğu yetmezmiş gibi birde onları bukle bukle yapıp kendine ayrı bir hava katmış. Bu kız kendine çok iyi bakıyor. İri gözleriyle avını arıyor. Arada bir yüksek sesle kah kaha atıyor ki, erkeklerin dikkatini o an çekmeyi başarıyor. Gerçekten de bu konuda çok iyi. Şeytan tüyü dedikleri bu olmalı..! Hale iki örgü yaptığı saçlarını, omuzlarına bırakmış. Gözündeki gözlüklerle de sınıfın çalışkanı imajını koruyor. Burda ne işim var gibi bakınıyor etrafına.. Sonra Sevil’le takılıyor gözüm, yüzüne biraz daha renk gelmiş. Biraz daha dikkatli bakınca, baktığı yöne doğru kafamı çeviriyorum. Uzun boylu, kendisi gibi altın sarısı saçlara sahip olan üstünde altı numara Cenk yazan çocuğu fark ediyorum. Sanırım şuan uzaktan uzağa flörtleşiyorlar. Bu durum hoşuma gidiyor. Çünkü hayatında hiç sevgilisi olmamıştı. Ben kendim istemiyorum dese de bir erkeğin ona bu niyetle yaklaşmadığını hepimiz biliyorduk. Şimay’sa hepimizin aksine sevgilisi değil sevgilileri olan bir kızdı. Yedekte mutlaka iki tane hep vardı. Nasıl oluyorda hiç yakalanmıyordu merak ederdik. Ben ustayım derdi. Evet gerçktende usta bu kız..!
Benimse bir aralar sevgilim vardı. Evet bir tane olmuştu. Teklif aldığım oluyordu ama ben kimseye ısınamıyordum. Hatta kızlar kendi aralarında bana ‘soğutucu’ diye takılıyorlardı. Güzel bir kızım, aynadaki yansımamdan memnumum. Fakat fazla geri kafalıyım sanırım. Ben filmlerde ki gibi bir aşk yaşayamayacaksam eğer, kimsede hayatımda olmamalıydı..
Sıkış tepiş salona girmeyi başardık.
-Of çok kalabalık burası..
Tezahüratlar başlamış herkes dersine iyi çalışmış.
-sağlı sollu yedik ama daha da Yeriz
-maçı almadan gidersek adam değiliz.!
Sıra Karşı türibindeydi.
-her zaman yanındayız
-yalnız bırakmayacağız
-karnımız açıkınca
-opeti soyacağız.!
Anlam veremediğim sözler kulaklarımda uğuldarken, insanların bu denli çoşkulu oluşlarına fazlaca şaşırmış olmalıyım ki arkamdan biri ittirdi. Yüzüm sert bir yere çarptı. O sersemlikle burnuma dolan erkeksi ve yoğun parfüm kokusuyla başımı kaldırdım. Aramızda ki mesafeyi açmak adına geriye bir adım attım. Önce siyah kot pantolonu fark ettim. Üstünde yine pantolonu kadar siyah bir gömlek vardı. Yakasını üstten iki düğme açıkta bırakmış, uzun boyunlu, sert ve sivri çeneye sahip biri vardı karşımda. Gözlerimi yüzüne doğru çıkardığım da çıkık elmaçık kemikleri ve zifir karası gözlere baka kaldım. Okadar net bir yüz hattı vardı ki. Yüzünden ne hissettiğini anlayamadım. Ancak kekeleyerek
-Ö.. Özür dilerim.
Diyebildim. Ama hiç bir tepki vermeden, doğruca yürümeye başladı. Bense olduğum yerde kalakalmıştım. Kızların kıkırdamalarıyla irkildim.
‘Çok yakışıklı’ dedi Sevil.. Şimay ‘taş taş’ diye onu destekledi. Hale bile kendi tarzıyla ‘gerçek miydi?’ diye sordu. Hepimiz bu saf haline kendimizi tutamadan bastık kahkahayı…
Yüreğimde bir ateş.. Sen yakıyorsun sevgilim.. Yanmak hiç bukadar güzel olmamıştı..
Maç bitti bitmesine ama benim gözlerim esrarengiz yakışıklıyı aramakla geçti. Sanki hayat’ aradığın o’ diyordu. Ama o bundan bir haberdi..
Artık rüyalarını süsleyen bir prensi vardı.. Prens mi? Çokmu hafif kaldı? Yok yok şövalye yada kral mı? Deseydi.
Annesi de bu tuhaf, dalgın haline bir anlam veremiyordu. Bir iki kere ağzını aramıştı ama tek kelime öğrenememişti. Kumsal’ın babası yoktu. Daha Kumsal altı aylıkken başka bir kadınla gitmiş bir dahada dönmemişti. Baba kavramını bu yaşa gelmiş nereye koyucağını, hangi duygular beslemesi gerektiğini bilememişti. Belkide hiç ihtiyacı olmadığı içindi. Annesi ona yetiyordu. Sadece fazla çalışıyordu ama onunda üstesinden geliyorlardı.
Havalar iyiden iyiye ısınmış, kuşlar gökyüzündeki yerini almaya başlamıştı. Kumsal ilk defa o gün erken uyanmış. Beline kadar uzanan göz doldurucu kahverengi  saçlarını özenle taramış, alnına serpiştirdiği kahküllerini düzelmişti. Bugün aynadaki yansımasını çok beğenmişti. Okulda makyaj yapmak yasaktı, bu yüzden hafif bir allıkla yanaklarını renklendirmesi yeterli oldu. İri gözlerinin makyaja ihtiyacı yoktu. Gözlerinin su yeşili onu yeteri kadar büyüleyici yapıyordu zaten. Ama son günlerde iyice zayıflamış ‘bir deri bir kemik’ lafının hakkını veriyordu. Arkadaşlarına kısa bir mesaj attık sonra evden çıktı. Bu güzel havalar onundu artık. Yolunu biraz daha uzatıp güzel bir yürüş yapıcaktı. Kulaklıklarını takıp Cem Adrian dan o kirpik hala bende sevgilim şarkısını açtıktan sonra yürümeye başladı. Yürüş alanına vardığında etrafta spor yapan insanlar gördü. Futbolcu olduklarını düşündüğü bir grup genç vardı. Yaşlı amcalar, teyzeler birbiri ardına yürüyorlar çok geçmeden soluk soluğa kalıp çimlere oturuyorlardı. Gözleri gibi yeşil ağaçlara bakıp mis gibi toprak kokusunu içine çekti. Güneş azda olsa içini ısıtmaya yetmişti. Karşı yola geçmek için adım attığı anda ani bir fren sesiyle irkildi. Elindeki telefon beton zemine düşünce kırılmıştı. Ama okadar korkmuştu ki beyni karıncalanmaya, elleri titremeye ve hızlı hızlı nefesler almaya başladı. Olduğu yere diz çöktü. Çorapları kirlenmişti ama şuan umursayacak durumda değildi. Elini kalbine yasladı neredeyse çıplak elleriyle onu avuçlayabilcekti. Sanırım panik atağı nüksetmişti. O anda erkeksi derin kokuyla göğüs kafesi dolup taştı. Bir el  uzanıp yüzünü kendi yüzüne sabitledi.. – Ah Tanrım! Bu oydu.. Kral..!
Bir şeyler söylüyordu ama Kumsal bir türlü kendine gelemiyordu. Panik atağı yetmezmiş gibi bu çocuk normalde de kalbini hızlandırmıştı zaten. Şimdi ikisi birleşince iyiden iyiye ölüceğini düşünmeye başladı.
-Nefes al..! Yavaş yavaş nefes al..!
…………..
-İyisin bir sorun yok! Ben yanındayım..
Oha..! Bu kulaklar neler duyuyordu böyle..
-Geçti yok bir şey sakin ol..! Rahatla..
Artık biraz daha iyi hissediyordu kendi. Şansın böylesi dedi içinden. Her yerde aradığı Kral az daha öldürücekti onu.
-Ölümüm senin elinden olsun yiğidim dedi içinden. Bazen böyle tuhaf konuşmaları vardı. Çok saçma sapan yerlerde saçma konuşmalar yapabiliyordu. Ama içindekileri herzaman dile getiremiyordu çok şükür.
-Su iç! Dedi.
Kumsal bu emri kabul edip. Kana kana suyunu içti.
-Az daha eziliyordun. Sen hiç sağına soluna bakmaz mısın?
Ne yani? Hem onu öldürücekti hemde şimdi azarlıyor muydu?
-Bakıyorum elbette! Sen fazla hızlıydın!
Diye çıkıştı. Gözlerini mi kaçırdı o? Sesini fazla mı yükselmişti acaba? Napmaya çalışıyordu? Hem ondan bu kadar etkilenmişken hemde azarlıyor muydu şimdi? Hiç ağzının ayarı yoktu kendi kendine kızdı..
-Tamam hadi bişey olmadı. Bir daha ki sefere karşıya geçmeden iyice bakın!
-Hah tabi evet! Sende daha yavaş olursun bir dahaki sefere!
-Ne yani bir daha mı motorumun önüne atlamayı planlıyorsun? Dedi.
Hafiften alaycı bir dille. O dudağının kenarında ki gamze miydi? Oha birde Gamzesi mi vardı? Tanrı bu çocuğu yaratırken çok cömert davranmış doğrusu. Kumsal bunları düşünürken yüzüne uzun baktığını fark etti. Birazda utanarak.
-Hayır öyle demek istemedim. Diyebildi.
Krala arkasını dönerek okula doğru yürümeye başladı..
Adı neydi? Ahh salak Kumsal! İnsan adını öğrenirdi en azından!!

-Aman Tanrım yine uyuya kalmışım..!
Kumsal gözlerini ovalaya ovalaya banyoya doğru yürüdü.
-Ah!güzel yatağım keşke hiç çıkmasam senin içinden. Diye iç geçirdi..
Geç kalmış olmasına rağmen bayağa rahat davranıyordu. Normalde apar topar giyinip çıkardı ama bugün canı okula gitmek istemiyordu.
Dolabının önünde kısa bir süre oyalandıktan sonra sıcacık evinden buz gibi sokağa ilk adımını attı.
– Nasıl bir sis bu böyle? Sanki bulutlar gökyüzünden aşağıya inmiş!
Yan blokta oturan arkadaşı Hale’nin ziline bastı. Kapının zil sesi iç gıcıklıyıcı şekilde çalıyordu. Bu sesi sevmediğini fark etti. Kapıyı beyaz tenli, yüzünde kırışıkları belirginleşen kafasına taktığı tülbendin yarısı saçlarını açıkta bırakmış, Birgül yenge açtı.
-Ah dedi içinden. Nasılda gözünün önünde yaşlandığını fark edemediğini düşündü. Daha altı yaşlarında tanışmıştı bu kadınla. Kızı yakın arkadaşı olmuştu. Birgül yenge hep güzel poğçalar, börekler yapardı Haleyle ona. Elinde de hep bir kitap olurdu. Okumayı severdi bu kadın ama Kumsal annesinin hiç kitap okuduğuna şahit olmamıştı.
-Günaydın Birgül yenge Hale okula gitti mi?
Kadın gözüne vuran ışıktan rahatsız olmuşçasına yüzünü buruşturdu, birazda homurtuyla cevap verdi.
-Günaydın canım. Yok Hale hasta bugün okula gidemiyecek.
Ah Hale ah..! Ne diye haber bile verme gereğinde bulunamamıştı. Oda buraya kadar boşuna gelmiş oldu diye içinden söyleniyordu.
-Tamam Birgül yenge geçmiş olsun dediğimi söylersin Hale’ye.
Hızla merdivenleri indi çok geç kalmıştı. Bu apartmana gelmeyi hiç sevmiyordu. Her taraf birbirine karışan yemek kokularıyla doluydu. Zaten yemeklerle de arası pek yoktu.
Hava çok soğuk, kış ayını da sevmezdi Kumsal. Soğuk havalarda onun için sobanın yanında kedi gibi kıvrılıp yatarak geçirmesi gereken zamanlardı. Ama lise ikinci sınıf öğrencisi olduğu için okula gitmek zorundaydı.
-Hadi Hale hasta peki Şimay’la, Sevil hangi cehennemde? Neden bugün kimse onu aramadı? Elleri buz kesmişti zaten doğru düzgün beslenemediği için kansız ve hep üşürdü. Birde bu havalar onu iyice hasta ediyordu. Bu şehrin kışını sevmiyordu hiç kar yağmaz ama soğuda keskin olurdu. Kar yağsa okullar tatil olucak oda evinde sıcacık yatağından hiç çıkmıycaktı.. Bu düşüncelerle bir yandan da iyi olmuş yolu yarılamıştı. Okulun yolunu iyi bilmese çoktan bu sisli havada yolu şaşırmış olucaktı. Bomboş sokakta kendi ayak sesi dışında bir ses daha işitti. Hemen arkasından biri geliyordu.. Bir anda ürperdi adımlarını hızlandırdı. Neyse ki simitçi Mehmet amcayı herzaman ki köşesinde gördü. Biraz daha rahatladı. Hem zaten sabahları işe giden insanlarla karşılaşıyorlardı. Kimisi onun gibi geç kalıyor koşa koşa durağa yetişmeye çalışıyor kimisi de Metmet amcadan mis kokulu çıtır çıtır simitlerden alıp yaylana yaylana işine gidiyordu. Muhtemelen arkasında ki kişide işine yetişmeye çalışan biriydi. Hava bu kadar ürpertici olmasa oda bukadar korkmazdı. Bir anda önünde sarı saçlı, etine dolgun bir kız gördü sandı. Ama sis okadar yoğundu ki karşıdakini seçemiyordu. Adımlarını hızlandırdı.. Ama oda ne arkasında ki kimse oda hızlanmıştı artık tak tak eden bu sessiz sokakta ki ayak seslerini daha da yakından duyabiliyordu.
-Sevill..! Sevill..! Diye bağırdı. Kendi sesini bile tanıyamadı korku ve soğuktan çatallanmış sesi adeta boş sokakta yankılanmıştı. Çok şükürki gördüğünü sandığı her sabah okula birlikte gittiği arkadaşlarından Sevil’in kendisiydi. Onu görüceğine hiç bukadar sevineceğini düşünemezdi. Sevil altın sarısı saçları olan hafif tombul elmacık kemiklerinde küçük küçük çilleri olan tatlı bir kızdı.
-Sevil günaydın. Niye bu sabah kimse aramadı beni?
Sevil soluk soluğa kalmış. Ve bu soğuk havada bile alnının üstünde su damlacıkları oluşmuş. Bu kız bu havada nasıl oluyorda terleyebiliyordu kendisinin titremeyen bir yeri kalmamıştı.
-Ben uyuya kalmışım Kumsal, Şimay’ da babasının evinde kalmış dün gece babası bırakıcaktı okula. Hale’yi bilmiyorum ama?
-Ah evet Hale’de hastaymış..
Kumsal Şimay’ın babasında kalacağını biliyordu nasıl da unutmuştu. Bu unutmalarına Bir çözüm bulması gerekiyordu. Bazen bir çok şeyi unuttuğu oluyordu. Neyse bununla daha sonra ilgilenicekti. Arkalarında ki adım sesiyle irkildiler. İkiside o an da dönüp baktılar. Adam neredeyse enselerindeydi. Fal taşı gibi açılmış gözleriyle bir birleriyle bakıştılar ama ikisininde ağzından bir tek kelime dahi çıkmıyordu. Kimdi bu yabancı? Niye onları takip ediyordu?
Kafasında alnına kadar örtülmüş kirden ve yıpranmışlıkta rengi kaçmış bir bere, siyah bir mont, ağzında da sıkı sıkı sarılmış bir atkı vardı. Kollarını birbirlerine iyice kenetledikten sonra daha da hızlı adımlar atmaya başladılar. Neyse ki yan tarafta amcanın biri ağaçlardan düşüp haşır haşır ses çıkartan kuru yaprakları temizliyordu. İkiside birer derin nefes aldı.
Okulun arka girişine yaklaşmışlardı okulun güvenlik kulubesine doğru bakındı Kumsal ama güvenlik yerinde yoktu. Hay aksi birde arka kapıyı kilitlemişler. Şimdi ön taraftaki kapıya doğru yürümeleri gerekicekti. Herkes derste olduğu için bahçede incin top oynuyordu. Kumsal dayanamayıp birazda çaresizce Sevil’in kulağına fısıldar bir ses tonuyla konuşmaya başladı.
-Sevil bu adam beni takip ediyordu. Korkuyorum. Yakınlaştı iyice ne yapıcaz?
Sevil okadar korkmuştu ki kızın sesi bile çıkmıyor sadece irislerini bir sağa bir sola çeviriyordu. Kumsal sağ tarafına doğru adamın yüzünü görebilmek için döndüğü sırada Sevil’den tiz bir çığlık koptu..!
Kumsal arkadaşına doğru çevirdi kafasını o anda yanından hızla geçen adam omzuna çarpmıştı bir anda sendelledi ama hemen toparlanıp Sevil’in yüzüne dikkatle baktı.
-Sevill..! İyimisn!?
……..
-Sevil kendine gel noldu? Bişey mi yaptı sana?
Arkadaşı belki hıçkırıklarını bırakabilse konuşacaktı ama bembeyaz tenli olan bu kız şuan pancar gibi kızarmış salya sümük ağlıyor ve titriyordu. Eliyle karşı yolu işaret etti. Kumsal göstermeye çalıştığı yere doğru bakınca bir apartmanın siyah demir parmaklıklarının arasından onları sırıtarak izleyen adamla göz göze geldi.. İşte o an, o gözleri o pis gülüşü zihni en derinliklerine kazıdı..
Sevil ‘dokundu bana’ diyebildi sonunda..
Evet eğer o gün Sevil’le karşılaşmasaydı aynı şey onun başına gelicekti. Arkadaşı tacize uğramıştı ama bugünü ikiside bir daha unutamıycaklardı..