4.Bölüm

Kumsal, ilk derse geç kaldığından, guruldayan karnını doyurmak için karışık bir tost yaptırdı. Olanların şoku hala üzerindeydi. Arkadaşlarının derste olmasına sevindi. Daha kendisinin bile kavrayamadığı bir durumu onlara anlatamayacaktı. Kral..!
Hayat ona bu sıralar güzel yanlarını göstermeye başlamıştı. Elini cebine götürdüğün de telefonu aklına geldi. Orada bırakmıştı. Normalde her ne olursa olsun telefonunu asla unutmazdı. Ama bu çocuk onun kafasını çok karıştırıyor, eli ayağı birbirine giriyordu. Hızlıca okulun bahçesinden dışarı çıktı. Aynı yere gittiğinde, telefonunu bulamadı. Üzülsede yapılacak bir şey yoktu. Sanırım geç kalmış başka biri onu çoktan cebine indirmişti.
Arkadaşlarına bugün olanları anlatmamaya karar vermişti. Onlarda Kumsal ‘la pekte ilgili değillerdi. Sınavlar yaklaşmış herkes derslerine konsantre olmuştu. Ogün okul hiç bitmiycekmiş gibi gelsede sonunda evine ulaşmış, sıcacık bir duşun altına kendini bırakmıştı. Hep o vardı aklında. Bir türlü platonik olduğu Kral’ ı unutamıyordu. Çok asil bir duruşu vardı. Hayallerle uykuya daldı.
Sabah olmuş herzaman yaptığı gibi, üstünü değiştirip okul yolunu düşmüştü. Kızlarla sohbet ederken yüksek bir ses işittiler. Hepsi bir anda kafalarını arkaya çevirdiklerinde onunla göz göze geldi. Kaskını çıkartmış, o nazik ince uzun parmaklarıyla gür ve parlak siyah saçlarını düzeltiyordu. Ağzının kenarının da müzip bir gülümseme belirdi. Yanıma doğru yürümeye başladı. Nasılda rahat, nasılda yakışıklıydı bu çocuk. Kendinden emin, dik başıyla hemen önümde durdu. Kızlar oldukları yerde kıpırdanıp aralarında fısıldayarak bizi izliyorlar bir yanda da ağızları kulaklarında sırıtıp duruyorlardı.
Elini cebine götürdü ve bir telefon çıkarttı.
-Bu senin.
….
-Şaşkın şaşkın bakma yüzüme. Al diyorum.
Yine gülümsüyordu. Bu çocuk hep mi ışık saçıyordu böyle?
-Teşekkür ederim. Ama alamam.
-Ben al diyorsam almalısın.!
Hayır ne zannediyordu beni? Buda ne demek oluyordu?
-Hayır dedim! Hem ne alaka? Ne diye senin sözünü dinlicekmişim ben?
Elini burnuna sürttü. Bu hareketi bile onu şahane gösteriyordu. Hep bir karizma halleri falan, off bu çocuk beni yakıyordu..
Şimay araya girip rahat bir tavırla.
-Birincisi siz dün neler yaşadınız? İkincisi siz tanışıyormusunuz? Dedi.
Bir anda gözlerimiz Şimay’dan kayıp birbirimizle tekrar buluştu. İkimizde sustuk çünkü henüz isimlerimizi bile bilmeden birbirimizden habersiz farklı şeyler hissediyorduk..
….. Bu duman sevgilim.! İkimizi de yakacak olan yangının dumanı..!
-Anlaşıldı.. Dedi Şimay. Siz tanışmadan kaynaşmışsınız. Adı Kumsal ya senin adın ne? Dedi
Şimay’a ters bir bakış attıktan sonra hızlıca gözlerimi ağzından dökülecek olan adını duymak için çevirdim.
Ama o sadece gözlerini bana dikmiş anlayamadığım kadar derin bakıyordu. Bir an o derinlikte kendimi gördüm sandım. Ama bir ses gözlerimizi birbirimizden ayırmaya yetti.
-Eymen..!
Karşıdan bize doğru yürüyen Seda’yı gördüm. Bu kızdan nefret ediyordum. Okadar kendini beğenmiş ve iticiydiki onla her karşılaşmamız da mideme kıramp giriyordu. Yine kısacık bir etek vardı üstünde. Uzun bacaklarını sergilemeyi seviyordu. Uzun ve sarı saçlarını sıkıca toplamış yüzüne abartı bir makyaj yapmıştı. Okulda yasak olmasına rağmen bu kızla artık başa çıkamadıkları için öğretmenler ikaz etmeyi bırakmıştı. Her yeri ayrı oynuyor yine sallana sallana yürüyordu.
-Eymen tatlım ne yapıyorsun buarada?
Eymen? Tatlım? Bu ne samimiyet böyle? Gerçi bu kızın Bi dur şekli yoktu. Hep böyle insanlarla yılışık konuşmalar yapabiliyordu. Demek adı Eymen. Ah..!  Seda elini Eymen’in omzuna yerleştirdi. Ama Eymen ona öyle bir sert baktı ki kız sanki ateşe dokunmuş gibi aniden elini çekti.
-Senin ne işin var esas burda? Dedi Eymen
-Tatlım ben bu okulda okuyorum.
-Tamam hadi git ozaman dersine. Dedi Eymen. Gözleri tekrar sahibini buldu. Bana doğru bir adım daha attı. Ve böylece Seda ile olan arasındaki mesafeyi açmış oldu.
Bu durum beni dahada rahatlattı. Ve ona biraz daha hayran olmama sebep oldu. Bu çocuk beni fena etkiliyordu.
Seda bu duruma bozulmuş olucak ki.
-Ben seni daha müsait olduğun zamanda ararım tatlım. Dedi.
Bu kızın amacı neydi böyle? Beni delirtmeye mi çalışıyordu? Birde gözlerine bürüdüğü o iç bulundırıcı bakışını Eymen ‘e dikmiş cevap vermesini bekliyordu. Git dedi işte sana hala neyin yüzsüzlüğü bu böyle?
Şimay kızın üstüne her an atlıcağımı anlamış olucak ki Seda dönerek
-Hadi canım hadi uza bir an önce. Dedi.
Seda kızgın bir bakış Şima’ ya fırlatıp homurdanarak yürüdü.
-Adımı artık öğrendiğine göre şu telefon olayına geri dönebiliriz. Dedi
-Evet. Ama dönmeye gerek yok çünkü kabul etmiyorum dedim.
Gözümün en derinine sabitlemişti gözlerini. Neredeyse hiç gözlerini kırpıştırmadığını farkettim.
-Eğer telefonu almazsan seni rahat bırakmam. Dedi.
Ahh! Dedim içimden keşke hep yanımda olsan..
-Böyle bir şeye gerek yok!
Yanıma doğru bir adım daha atıp aramızda bir kaç adımlık mesafeyide orada kapatmış oldu. Yüzüne bakabilmem için kafamı yukarı kaldırmak zorunda kaldım. Boyunun gerçktende uzun olduğunu o an iyice anlamış oldum. Nefes alışlarım hızlandı, bu çocuk neden böyle yapıyor? Oda bunu fark etti sanırım ki yine o güzel Gamzesini bana bağışladı..
-Sakin ol. Dedi. Hafiften sırıtıyordu.
-Sakinim! Neden böyle konuştuğunu anlamıyorum. Dedim ama ellerimi nereye koyucağımı bilemeden Bi saçlarıma götürdüm. Sonra çantamın iplerini çekiştirerek oraya sabitledim. Buarada titremeden durabilirlerdi artık.
-Peki sen nasıl diyorsan. Ama bu lanet olasıca telefonu almazsan kendimi suçlamaktan vazgeçmiycem. Dedi.
Bunu o kadar kısık sesle söyledi ki kızlar duyabilmek için resmen can çekişiyorlardı. Ama duymadıklarına eminim. Demek ki utanmak ve mahcup olmak hiçte istediği durumlar değildi. Bende böylesine dehşet verici görünsem bu durumlara düşmek istemezdim.
-Tamam. Gerek yoktu ama teşekkür ederim. Dedim.
Yine o çukur.. Beni burda uyutsan hiç güneşin doğmasını bile istemeyebilirim..
-Tekrardan seni görüceğimi biliyorum. Bu yüzden görüşürz demiycem. Sadece kendine iyi bak Kumsal Hanım.. Dedi.
Ve motoruna binip gidene kadar onu hayranlıkla izleyebildim..