Zifir..

Derin derin nefesler…
Göğsüm iyiden iyiye sıkıştırdı beni, karnıma bir yumruk yemiş gibi ağrı girdi..
Allahım bana ne oluyordu böyle? Yataktan doğruldum yan tarafımda uyuyan eşime gözümün ucuyla baktım. Ve elime telefonunu alıp hemen uzaklaştım..
Bir insan gecenin bir yarısı ya su içmek için kalkar yada tuvalet ihtiyacı için.. Buda neyin nesi?
Rüyamda ne gördüğümü bile hatırlamazken kalp atışlarım ne diye böyle atıyor ki?
Rehber en baştan sona kadar bakıldı.. Bir yabancı isim?
Halbuki bütün isimler yabancı bana? Bu erkek isminde neden bukadar heyecanlandım?
Aramalıyım..
İyide ne diycem gecenin bir vakti?
Hemde kim ki bu? Ya eşim anlarsa?
Ne diye elalemin adamı gece gece aradın derse?
Tuş kilidini kapattım.. İçeri geçip bir sigara daha içtim.. Ama kar etmedi bir tane daha, bir tane daha ve bir tane daha…
Uyuyamıyorum.. Kaskatı kesildim.. Kalp atışlarım hala düzensiz.. Gereğinden fazla hızlı… Allahım ölüyor muyum acaba?
Eşimi uyandırmalı mıyım?
Yok canım ne diycem adama? Gece gece telefonda bir adamın ismine kalbim hızlı mı atıyor? Kendi kendimi öldürmek daha kolay olurdu.. Bu sefer daha sakin olmaya çalışarak bir sigara daha yaktım.. Artık sabah 7:00 olmuştu.. Aramalıydım en azından sesini duyar kapatırdım alt tarafı..
Gizli numaraya almalıydım.. Evet kahretsin neden daha önce aklıma gelmemişti ki?
Neyse hala geç değil.. Olan uykuma olmuştu ama bir günde uykusuzluktan kimse ölmez..
Aradım.. Çaldı.. Uzun uzunn..
Açılmadı.. Bir daha tuşladım.. Bir, iki, üç, dört, beş.. – Alo??
-Aloo? Kimsiniz?
………..Felç oldum sanırım.. Kafamın içimdeki cızıltıda ne? Offf kapatın ışıkları gözlerim sızlıyor.. Bağırıyorum avaz avaz.. Sesime noldu böyle? Niye sesimi duyamıyorum…
O kadın sesi.. Kimdi?
Eşi falan mı? Kesin eşiydi?
Hayır.. Hayırr…. Mesaj atıp şimdi işin doğrusunu anlıycam.. Evet ne olucaksa olsun.. Kızarsa da kızsın eşim.. En azından rahatlarım.. Evet! Kesinlikle mesaj atıcam..
-Ne yapıyorsun?
-Bu saatte ne yapabilirim canım. Uyuyorum..
……….. CANIM..! Canım dedi! Evet o bir kız ve benim eşime canım dedi!
-Nasılsın?
-Sabah görüşücez zaten. Uğrarım dükkana..
…….. Ne! Birde görüşüyorlar? Bu ne? Allahım düşünemiyorum.. Kafam durdu! Ben neler yaşıyorum böyle?? Ben ne yapıcam şimdi?…. Sigara!! Evet! Nefes almalıyım..
Hayır alamıyorum… Boğazıma bişey takıldı! Kalbimin üstündeki ağırlıkta ne? Ellerim çok titriyor, sadece ellerim değil tüm vücudumu sarmış bu titreme.. …
Sabah 9:00. Biraz daha sakinim sanırım ağlamaktan gözlerim çok şişti fazlasıyla yanıyorlar.. Doğru yatak odasına gidip uyandırmalıyım.
– Kalk! Uyan dedim sana!!
-Ne oluyor be sabah sabah?
-Bu numara kimin?
-Arkadaşım. Noluyor ya?
-KİM BU ARKADAŞ!! SÖYLE BANA KİM!! O BİR KIZ VE SANA CANIM DİYOR NE OLUYOR? SEN… SENN BENİ ALDATIYORSUN!!
……………….İhanet…! Ne ağırdır yükü..
Bir hançer gibi saplanır yüreğinize.. Girdiği yeri çürütür.. Önce karşınızdakinden nefret ettirir sonra kendinizden tiksinirsiniz.. Ben nerde hata yaptım? Çok mu ihmal ettim kendimi? Adam eve geliyor pijamayla. Evden gidiyor ben yine pijamayla.. Makyaj dersen sıfır. Eskiden böyle değildim. Şimdi kendime bakmıyorum… Allah kahretsin!! Beni..!! Allah kahretsin!!! Seni…!!
Nerden tanıdım sevdim.. Neden bunu yaptım kendime.. Kalbim ağlıyor anne… Canım yanıyor… Nefesim öldü anne… Kızın yaşamıyor…!!!
Hani ölüm daha kötüydü.. Ben neden bukadar dirinçsizim..
O giden hayallerim mi?
Pür pak gelinliğim zifir gibi olmuş..
Yok ağlayamıyorum.. Sanırım artık içime akıyorlar.. Kalp ağrısı mı bu? Hani Allah kaldıramayacağı yükü insana vermezdi?
Ben dayanamıyorum işte? Kimse görmüyor mu?
Öldüm diyorum..! Neden kimse yas tutmuyor?
Hani kıyamazdı bana? Saçının teli derdi.. Gözlerin derdi susardı… Şimdi görüntüsü aynı ama ruhu o adam gitti mi?
Ama ben ona ‘NEFESİM’ Demiştim.. Şimdi ben nasıl yaşarım?